خطاب به دنیا که توجّه به او شقاوت ابدی است
و میوهٔ درخت او تلخی ضرر و بدی است
دُنْیا عَدِمْتُکِ ما أَمَرَّکْللْمُکْثِرِینَ فَما أَضَرَّکْ
ما ذاقَ خَیْرَکِ ذائِقٌإِلّا صَبَبْتِ عَلَیْهِ شَرَّکْ
عَدْم: «به سکون دال»: گم کردن «از رابع». و مَرارة: تلخ شدن. و إِکْثار: بسیار مال شدن. و صَبّ: ریختن «از اول». و دُنْیا منادیٰ. و عَدِمْتُکِ دعا.
می‌فرماید: ای دنیا که گم کنم ترا، چه تلخی تو! برای بسیار مالها پس چه گزند رساننده‌ای تو! نچشید خیر ترا چشیده‌ای، مگر که ریختی برو شرّ خود را. «شارح»
دنیا گُلش ز روی معنی خارستدر دیدهٔ عقل گرگ مردم خوارست
هر کس که از او گریخت عزّت داردهر کس که بدو کرد توجه خوارست