إِذا أَنْتَ لَمْ تَزْرَعْ وَ أَبْصَرْتَ حاصِداًنَدِمْتَ عَلَی التَّفْرِیِ فِی زَمَنِ الْبَذْرِ
وَما إِنْ لِیَوْمِ الْبَعْثِ زادٌ سِوَی التَّقیٰتَزَوَّدْتَهُ حَتَّی الْقِیامَةِ وَالْحَشْرِ
تَفْرِیط: تقصیر کردن. و الزَّمَن: الزَّمان. و بَذْر: تخم در زمین افکندن. و إِنْ زاید. و زاد: توشه. و تَزَوُّد: توشه برگرفتن.
می‌فرماید: چون تو زراعت نکنی و بینی درو کننده‌ای را، پشیمان شوی بر تقصیر در زمان تخم کشتن. و نیست برای روز برانگیختن توشه‌ای غیر تقویٰ که برگیری آن را تا روز قیامت و برانگیختن. «شارح»
ای دوست که اسباب زراعت داریتا کی گذرد عمر تو در بیکاری
چون علم و عمل آب و زمین است تراگر اهل دلی تخم سعادت کاری