الشَّیْبُ عُنْوانُ الْمَنِیَّةِوَ هْوَ تارِیخُ الْکِبَرْ
وَ بَیاضُ شَعْرِکَ مَوْتُ شَعْرِکّثُمَّ أَنْتَ عَلَی الْأَثَرْ
فَإِذا رَأَیْتَ الشَّیْبَ عَمَّالرَّأسَ فَالْحَذَرَ الَحَذَرْ
عُنْوان: سرنامه. و التَّأْرِیخ: تعریفُ الوقت. و بَیاض: سفیدی. و شَعْر: موی. و عُمُوم: همه را فرا رسیدن. والحَذَر مفعول «الْزَمْ»مقدّر.
می‌فرماید: سفید شدن موی سرنامهٔ مرگ است و او تاریخ بزرگی است. و سفیدی موی تو مرگ موی تُست، پس تو بر پی آنی. پس چون بینی سفید شدن موی را که فرا گرفته است سر را، پس لازم باش حذر را، حذر را. «شارح»
روزی که شود موی سر و ریش سفیداز رشتهٔ عمر خویش کن قطع امید
پایان حیات هر که باشد مرگ استآری بجهان کسی نماند جاوید