نِعْمَ الَّذِی حَکَّمْتَهُ بَیْنَنافَاثْبُتْ لَحاکَ اللّهُ یا جارُ
فَفِی یَمِینِی مارِقٌ أَسْمَرُمِنْ رَأْسِهِ تُقْتَبَسُ النّارُ
قَدْ خَضَبَ الْبَیْضَةَ رَأْسِی فَماأَطْعَمُ غُمْضاً فِیهِ مِقْدارُ
تَحْکِیم: حاکم گردانیدن. و لَحاهُ اللّهُ: أی لعَنهُ. و مَرْق: گذشتن تیر از چیزی که بر او آید. و اِقْتِباس: فراگرفتن آتش. و قال الجوهریّ: ما اکتحلتُ غماضاً و غُمْضاً «باضّمّ»: أی ما نُمتُ. و فی الأساس: ما ذقتُ غَماضاً و غُمْضاً. و البَیْضَة مفعولٌ به خَضَبَ.