أَنَا أَبُو الْبُلَیْتِ وَاسْمِی عَنْتَرُشاکِی السِّلاحِ وَ بِلادِی خَیْبَرُ
أَشْجَعُ مِفْضالٌ هِزَبْرٌ أَزْوَرُجَهْمٌ عَبُوسٌ بارِزٌ مُمَرَّرُ
عِنْدَ اللُّیُوثِ لِلُّیُوثِ قَسْوَرُ
بُلَیْت به صیغهٔ تصغیر؛ و بَلْت: بریدن. و شَجاعَة: دلیر بودن. و مِفْضال «به کسر»: فضل کننده. و أَزْوَر: کج سینه. و جَهْم: شیر. و عَبُوس: ترش‌رو. و بُرُوز: بیرون آمدن «از اول». و تَمْرِیر: تلخ گردانیدن.