اظهار ملال از کشتن احمر، غلام عثمان به قصاص غلام خود که مسمّیٰ بود به کَیْسان

لَهْف: دریغ خوردن. و إصابة: رسیدن. و شَرّ شِمِرّ «به کسر الشین و تشدید الرّاء»: أی شدید. و لَهْف منادیٰ.

می‌فرماید: ای دریغ خوردن نفس من! و اندک است آنکه شاد گردانیده شوم، به آنچه رسید به مردم از خیر و شرّ. نمی‌خواهم در روزگار روزی حرب ایشان را، و ایشان سعی کنندگانند در شرّ سخت . «شارح»

حکایت

ابن اعثم گوید: در حرب صِفیِّن احمر، غلام عثمان، به میدان آمد و بارتجاز می‌گفت:

و کَیْسان، غلام مرتضیٰ، در مقابلهٔ او خواند:

و چون محاربه کردند، احمر کَیْسان را بکشت و مرتضیٰ فرمود: «قتلنی اللّهُ، إن لم أقُتْلک، یا عدوَّ اللّه!» و حمله کرد و احمر را از بالای اسب بربود و چنان بر زمین زد که دوش و استخوانهای پهلوی او را خرد کرد و این دو بیت بخواند.