شکایت از قحط رجال و تنبیه نفس بر فنا و زوال

غَلَس: تاریکی آخر شب. و إیناس: شاد کردن. و أَنَس «به فتح»: انس گرفتن «از رابع». و اِعتِزال: جدا شدن و بیکسو شدن.

می‌فرماید: ستایش مر خدا را، ستایشی که نیست هیچ انباز مرو را دران ستایش، خوی من است در صبح او و در تاریکی آخر شب او. نماند مرا غم‌گساری که شاد کند مرا، مگر انس گیرنده‌ای که می‌ترسم از انس گرفتن او پس جدا شو از مردم، مادام که توانی. و آرام مگیر به آن کس که می‌ترسی از چرک او؟ چه بنده امید می‌دارد، آنچه نیست دریابد آن را، و مرگ نزدیکتر است به او از نَفَس او. «شارح»