قرآن کریمبه زبان فارسی

عرض سلام بر اهل قبور پریشان و تذکار آثار و اطوار ایشان

شرح دیوان منسوب به امیرالمؤمنین (ع) — قاضی کمال‌الدین میرحسین میبدی یزدی
سَلامٌ عَلیٰ أَهْلِ القُبُورِ الدَّوارِسِکَأَنِّهُمْ لَمْ یَجْلِسُوا فِی المَجالِسِ
وَلَمْ یَشْرَبُوا مِنْ بارِدِ الماءِ شَرْبَةًوَلَمْ یَأْکُلُوا مِنْ کُلِّ رَطْبٍ وَیابِسِ

بُرُودة: سرد شدن. و رُطُوبة: تر شدن. و یَبْس: خشک شدن.

می‌فرماید: سلام بر اهل گورهای ناپدید شده. گویا که ایشان ننشته‌اند در مجلسها، و نیاشامیده‌اند از آب سرد شربتی، و نخورده‌اند از هر تری و خشکی. «شارح»

از جانب ما سلام بر اهل قبورآن جمع که غایبند در عین حضور
قومی که زجام شوق در بزم سرورباشند بخواب ناز تا صبح نشور