ما أَنَا بِالعاصِی وَشَیْخِی العاصِیمِنْ مَعْشَرٍ فِی غالِبٍ مُصاصِ
خَوَّفْتَنِی بِلابِسِ الدِّلاصِوَ جانِبِی الخَیْلِ مَعَ القِلاصِ
أَهْوِنْ بِقَوْمٍ فِی الوَغیٰ نَکّاصِلَوْ قَدْ رَأَوْها تَنْفَضُ النَّواصِی
لَقال کُلُّ هارِبٍ خَلاصِی
مراد از غالِب قبیلهٔ غالب بن فهر بن مالک بن نضر، و سلسلهٔ نسب عمرو بن عاص به غالب گذشت. و تَخْوِیف: ترسانیدن. و أَهْوِنْ: صیغهٔ تعجب از هَوان. والنُّکُوص: الإحجام عن الشّیءِ. و ها راجع به وَغیٰ. و نَفْض: افشاندن «از اول». و خَلاص: رَستن؛ و خَلاصِی مفعولٌ به «اعطنی» مقدّر.