أَتَأْمُرُنِی بِالصَّبْرِ فِی نَصْرِ أَحْمَدٍفَوَاللّهِ ما قُلْتُ الذَّیِ قُلْتُ جلزِعا
وَلٰکِنَّنِی أَحْبَبْتُ أَنْ تَرَ نُصْرَتِیلِتَعْلَمَ أَنِّی لَمْ أَزَلْ لَکَ طائِعا
وَسَعْیِی لِوَجْهِ اللّهِ فِی نَصْرِ أَحْمَدٍنَبِیِّ الهُدَی المَحْمُودِ طِفْلاً وَیافِعا
مراد از الَّذِی قُلْتُ «یا أَبتاهُ، إنّی مقتول». و طَوْع: فرمان‌برداری کردن. و یافِع: مردآسا.
می‌فرماید: آیا می‌فرمائی مرا به صبر در یاری کردن احمد؟ پس بحق خدا که نگفتم آنچه گفتم جزع کننده، ولیکن من دوست داشتم که ببینی یاری کردن مرا، تا بدانی که من همیشه مر ترا فرمان‌بردارم. و سعی من برای روی خداست در یاری کردن احمد پیغمبر راه نمودن ستوده به کودکی و مرد آسائی. «شارح»
هر کس که چو من زاهل بیت کرم استدر معرکه‌ها به فتح و نصرت علم است
مردی که کمر بست بتأیید نبیچون کوه بکار خویش پابت قدم است
حکایت
ابوطالب در شأن انزوای پیغمبر ﷺ، و نصرت خویش قطعه‌ای فرموده:
ألا أْبْلِغا عنّی علیٰ ذاتِ بَیْنِنالُؤیّاً و خُصّا مِنْ لُؤیًّ بنی کَعْبِ
ألم تَعلَموا أنّا وَجَدنا محمّداًنَبیّاً کموسیٰ خُطَّ فی أوّلِ الکُتْبِ
و أنّ علیهِ فی العِبادِ مَحَّبةًولا خَیْرَ مِمَّن خصَّهُ اللّهُ بالحُبِّ
وأنَّ الَّذی ألصقتُمُ مِنْ کتابِکُملکُم کائنٌ یوماً کراغیةِ السَّقْبِ
أفیقوا أفیقُو قبلَ أن یُحفَرَ الثَّریٰویُصبحَ مَنْ لم یَجْنِ ذَنْباً کذی ذَنْبِ أو اصِرَنا بعدَ المودَّةِ و القُرْبِ
ولا تَتْبَعُوا أمرَ الغُواةِ و تَقْطَعواأَمَرَّ علیٰ مَنْ ذاقَهُ حَلَبُ الحربِ
و تَستَجْلبوا حَرْباً عَؤاناً و رُبَّمالعَزّاءِ مِنْ عضِّ الزَّمانَ ولا کَرْبِ
فَلَسْنا و رَبِّ نُسلمُ أحمداًوأیدٍ أتِرَّتْ بالقُساسِیَّةِ الشُّهْبِ
و لمّا تَبِنْ مِنّا و مِنکُم سَوالِفٌبها والنُّسورُ الطّهمُ یَعْکفنَ کالشَّرْبِ
بمُعتَرَکٍ ضَنْکٍ تریٰ قِصَدَ القَناو أَوْصیٰ بَنیهِ بالطَّعانَ وبالضَّرْبِ
أَلیْسَ أبونا هاشمٌ شَدَّ أَزْرَهُولا نَشْتَکی فیما یَنوبُ مِنَ النَّکْبِ
ولَسْنا نُمِلُّ الحربَ حتّیٰ تُمِلَّناإذا طارَ أرواحُ الکُماةِ من الرُّعبِ
ولٰکنَّنا أهلُ الحَفائظِ والنُّهیٰ