حکایت قتل اَغْشَم به تیغ خون‌فشان و بیان سموّ مرتبه و علوّشان

أَؤدیٰ: أی هلَک. و باء برای تعدیه. و أَغْشَم غیر منصرف به علمیّت و وزن فعل. و أَمَل: امید داشتن «از اول». والتَّسْمِیع: التَّشنیع. و تَرْوِیع: ترسانیدن. و عَلَوْتُهُ بالسّیفِ: أی ضربته. والسَّناء: الرِّفعة.

می‌فرماید: هلاک ساخت اغشم را روزگاری که بود اغشم که امید می‌داشت به آن؛ پس افتاد، افتاده در زمین افکنده. به حقیقت بود که بسیار می‌کرد در سخن تشنیع، تا بلند شد به شمشیر برّان خود برای ترسانیدن. پس زدم او را از خود بیک ضرب ناگاه کشنده که نبوده است روزی در حربها جزع کننده. هرکس که باشد که انکار کند فضل ما را و رفعت ما را، پس من علی‌ام، مر خدا را فرمان بردار. «شارح»