هَلْ یُقْرَعُ الصَّخْرُ مِنْ ماءٍ وَ مِنْ مَطَرٍهَلْ یُلْحَقُ الرِّیحُ بِالْآمالِ وَالطَّمَعِ
أَنا عَلِیٌّ أَبُو السِّبْطَیْنِ مُقْتَدِرٌعَلَی العُداةَ غَداةَ الرَّوْعِ وَالزَّمَعِ
مَطَر: باران. و الرِّیح: الغلبة والقوّة. و رَوْع: ترسیدن. و زَمَع «به فتح»: سرگشته شدن.
می‌فرماید: آیا کوفته شود سنگ از آب و از باران؟ آیا پیوسته شود دولت به امیدها و طمع؟ من علی‌ام، پدر دو نبیرهٔ پیغمبر توانا بر دشمنان بامداد ترسیدن و سرگته شدن. «شارح»
دشمن که کند خیال فاسد همه روزکالای حدیث اوست کاسد همه روز
هر لحظه مرا نصرت و فتحی دگرستوز آتش غصّه سوخت حاسد همه روز