امیدوار ساختن ارباب مناهی به فضل و رحمت الهی

عَدْو و عُدْوان: بیداد کردن و از حدّ درگذشتن؛ و اِعْتِداء: مبالغه دران. و قد مرَّ أنّ الاقْتِراف الاکتسابُ إساءةً أو غیرها، لکنَّه فی الإساءة أکثر استعمالاً و لهذا یقال: «الاعترافُ یُزیلُ الاقترافَ». و اِرْعِواء و اِنْتِهاء: باز ایستادن. و اِعْتِراف: اقرار کردن. و إبْشار: مژده دادن. و سَلَف و سُلُوف: گذشتن «از اول».

می‌فرماید: هر که بیداد کرد، پس مبالغه کرد درآن، پس بدی کرد، پس باز ایستاد، پس باز ایستاد، پس اقرار کرد که بد کرده، مژده ده او را به گفتار خدا در آیتهای او: اگر باز ایستد، آمرزیده شود مریشان را آنچه به حقیقت گذشت. «شارح»