یا مَنْ بِدُنْیاهُ اشتَغَلْقَدْ غَرَّهُ طُولُ الأَمَلْ
المَوتُ یَأْتِی بَغْتَةًوَالقَبْرُ صُنْدُوقُ العَمَلْ
وَلَمْ تَزَلْ فِی غَفْلَةٍحَتَّیٰ دَنا مِنْکَ الأَجَلْ
اِشْتغال: مشغول شدن. و بَغْتَةً: أَی فَجْأةّ. و قال الإمامُ: «أَجَلُ الإنسانِ وقتُ وقتُ انقضاءِ عُمرِه».
می‌فرماید: ای آن کس که به دنیای خود مشغول شد، به حقیقت فریفت او را درازی امید. مرگ می‌آید ناگاه، و گور صندوق عمل است. و هستی همیشه در غفلت، تا نزدیک شود به تو وقت مرگ. «شارح»
ای آنکه بجان مقید سیم و زریتا کی بستم حرام پوشی و خوری
اندیشهٔ آن بکن که روزی در گوراعمال تو یک بیک کند جلوه‌گری