هَبِ الدُّنْیا تُساقُ إِلَیْکَ عَفْواًأَلَیْسَ مَصِیرُ ذاک إِلَی الزَّوالِ
وَما تَرْجُو لِشَیْءٍ لَیْسَ یَبْقَیٰوَشِیکاً قَدْ تُغَیِّرُهُ اللَّیالِی
عَفْوُ المالِ: ما یفضلُ عن النّفقةِ. وَ شِیک: زود.
میفرماید: انگار دنیا را که رانده میشود به جانب تو افزون از نفقه. آیا نیست بازگشت آن به زوال؟ و چه امید میداری مر جیزی را که نیست که بماند؟ زود به حقیقت تغییر میکند آن را شبها. «شارح»
ای کرده دلت بمال دنیایی میلمقصود توئی و مال دنیاست طفیل
در دست کسی مال نخواند ماندنهر روز کند میل بجائی چون سیل