لَوْ کانَ هٰذا الْعِلْمُ یَحْصُلُ بِالْمُنیٰما کانَ یَبْقیٰ فِی الْبَرِیَّةِ جاهِلٌ
إِجْهَدْ وَلا تَکْسَلْ وَلا تَکُ غافِلاًفَنَدامَةُ الْعُقْبیٰ لِمَنْ یَتَکاسَلُ
کَسالَة و کَسَل: کاهل شدن. و عُقْبیٰ: آن جهان. و تَکاسُل: کاهلی نمودن.
می‌فرماید: اگر بودی این علم که حاصل شدی بآرزوها، نبودی که بماندی در میان خلایق نادانی. بکوش و کاهل مشو و مباش غافل؛ چه پشیمانی آن جهان مران کس راست که کاهلی می‌نماید. «شارح»
گر اهل دلی ترک هوس باید کردمرغ دل خویش در قفس باید کرد
توحید بآرزو میسّر نشودهرکام که داری همه پس باید کرد