فَلا تَجْزَعْ وَإِنْ أَعْسَرْتَ یَوْماًفَقَدْ أَیْسَرْتَ فِی دَهْرٍ طَوِیلِ
وَلا تَیْأَسْ فَإِنَّ الْیَأْسَ کُفْرٌلَعَلَّ اللّهُ یُغْنِی عَنْ قَلِیلِ
وَلا تَظْنُنْ بِرَبِّکَ ظَنَّ سَوْءٍفَإِنَّ اللّهَ أَوْلیٰ بِالْجَمِیلِ
رَأَیْتُ الْعُسْرَ یَتْبَعُهُ یَسارٌوَ قَوْلُ اللّهِ أَصْدَقُ کُلِّ قِیلِ
إِیسار: توانگر شدن. و مصراع ثامن ناظر به آیت «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا». ۱
می‌فرماید: پس جزع مکن، و اگر چه تنگدست شوی روزی، چه به حقیقت توانگر بودی در روزگاری دراز. و ناامید مشو؛ چه به درستی که ناامیدی کفر است، شاید که خدا بی‌نیاز کند بعد از زمانی اندک. و گمان مبر به پروردگار خود گمان بد؛ چه به درستی که خدا سزاوارتر است به کردار نیک. دیدم دشواری را که از پی می‌آید آن را توانگری. و گفتار خدا راستر هر گفتاری است. «شارح»
ای از می عشق هر نفس یافته سُکرگر هست ترا حدیث و قرآن در ذُکر
آن دم که خدا حادثه‌ای بفرستدباید که بران صبر کنی بعد از شُکر
- - الانشراح: ۶. ↑