قالَ الْمُنَجِّمُ وَ الطَّبِیبُ کِلاهُمالَنْ یُحْشَرَ الْأَمْواتُ قُلْتُ إِلَیْکُما
إِنْ صَحَّ قَوْلُکُما فَلَسْتُ بِخاسِرٍإِنْ صَحَّ قَوْلِی فَالْخَسارُ عَلَیْکُما
تخصیص مُنَجِّم و طَبیب به نفی حشر با وجود اشتراک جمیع حکما در این سخن آن است که عوام از حکما این طایفه را می‌شناسند. و بیت ثانی الزامی است، پس لفظ إِنْ مضّر نباشد.
می‌فرماید: گفتند منجم و طبیب هر دو ایشان که هرگز انگیخته نشوند مردگان. گفتم: دور شوید! اگر دست باشد گفتار شما، پس نیستم زیان‌کار. اگر درست باشد گفتار من، پس زیان‌کاری بر شماست. «شارح»
جمعی که ز سر کار غافل باشنداز جهل بنفی حشر قایل باشند
گر نیست قیامت چه زیان مؤمن راور هست حکیمان همه جاهل باشند
فتح
امام غزالی در احیا این دو بیت منسوب به ابوالعلاء معرّی داشته، لیکن شیخ محیی الدین در فتوحات این شعر مرتضیٰ است.