فَمَنْ یَحْمَدِ الدُّنْیا بِعَیْشٍ یَسُرُّهُفَسَوْفَ لَعَمْرِی عَنْ قَلِیلٍ یَلُومُها
إِذا أَقْبَلَتْ کانَتْ عَلَی الْمَرْءِ فِتْنَةًوَ إِنْ أَدْبَرَتْ کانَتْ کَثِیراً هُمُومُها
می‌فرماید: پس هر که ستایش کند دنیا را برای عیشی که شاد کند او را، پس زود – به زندگی من – بعد از زمانی اندک ملامت کند او را. چون روی آورد، باشد بر مرد آشوب؛ و اگر پشت برکند، باشد بسیار اندوههای او.
«شارح»
گر مدح جهان کنی پشیمان گردیور جمع شوی ازو پریشان گردی
اقبال جهان فتنه و ادبار بلاستبگذر ز جهان که اهل عرفان گردی