لا تُودِعِ السِّرَّ إِلّا عِنْدَ ذِی کَرَمٍوَالسِّرُّ عِنْدَ کِرامِ النّاسِ مَکْتُومُ
وَالسِّرُّ عِنْدِی فِی بَیْتٍ لَهْ غَلَقٌقَدْ ضاعَ مِفْتاحُهُ وَالْبابُ مَخْتُومُ
إِیداع: ودیعت سپردن.
می‌فرماید: بودیعت مسپار راز را، مگر نزد خداوند کرم، و راز نزد بزرگان مردم پوشیده است. و راز نزد من در خانه‌ای است که مرو را بند در باشد، به حقیقت ضایع باشد کلید آن و در مُهر کرده شده باشد. «شارح»
هر کس که شود به عقل و دانش ممتازباشد همه کس را بکرم محرم راز
چون آینه از غیر حکایت نکندچون کوه نگوید سخن مردم باز