امر به تحصیل آداب و منع از تفاخر بانساب

حَمْد: ستودن. و ها: حرف تنبیه. و مَحْمُودُهُ: أی المحمودُ منه. والحَسِیب مفعولٌ به یُغْنِی. و کانَ أَبِی: أی کان أبی کذا و کذا.

می‌فرماید: باش پسر هر که خواهی و کسب کن ادبی که بی‌نیاز سازد ترا ستودهٔ آن از نسب؛ چه نیست که بی‌نیاز می‌سازد حسیب و مفتخر به پدر را نسبت او به پدر، بی‌زبانی نیست جوانمرد کسی که می‌گوید: بود پدرم چنین و چنین. «شارح»