هٰذا صِراطُ اللّهِ مُسْتَقِیمِ
زَنِیم: کسی نشانه باشد در بدی و حرام زاده. و محیی السُّنّه در تفسیر «وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ»۱ فرموده: «روی عن عطاء عن ابن عباس أنّه قال: أراد تقلّبک فی أصلابِ الأنبیاء من إلیٰ نبیٍّ حتّیٰ أخرجک فی هذه الأمّة.» و قاضی عیّاض در شفا گوید: «روی عن ابن عباس أنّه قال: قال رسولَ اللّهِ ﷺ: أهبطنی اللّهُ إلَی الأرضِ فی صلبِ آدمَ و جعلنی فی صلبِ نوحٍ و قذف بی فی صلبِ إبراهیمَ، ثمَّ لم یَزَلْ اللّهُ ینقلُنی من الأصلابِ الکریمةِ والأرحامِ الطّاهرةِ، حتّیٰ أخرجَنی من بینِ أبویّ لم یلتقیا علیٰ سفاحٍ قطّ.»
می‌فرماید: ای فاطمه دختر مهتر بزرگوار، دختر پیغمبری که نیست نشانه در بدی. به حقیقت آورده است به ما خدا این یتیم را، هر که رحم می‌کند امروز، پس خدا رحم کننده است. وعده‌گاه او در بهشت ناز است، حرام ساخته است آن را خدا بر ناکس. هر که رست از بخل، زندگانی می‌کند رسته، و خداوند بخل می‌ایستد نکوهیده. می‌اندازد بخل او را در میان دوزخ، شراب او زرداب است و آب گرم. این راه خداست راست. «شارح»
- - الشّعراء: ۲۱۷ – ۲۱۹. ↑