إِنّا نُعَزِّیکَ لا أَنّا عَلیٰ ثِقَةٍمِنَ الْحَیاةِ وَلٰکِنْ سُنَّةُ الدِّینِ
فَلا الْمُعَزّیٰ بِباقٍ بَعْدَ مَیِّتِهِوَلا المُعَزِّی وَلَوْ عاشا إِلیٰ حِینِ
می‌فرماید: به درستی که ما عزا می‌دهیم ترا، نه آنکه ما بر اعتمادیم از زندگی، ولیکن عزا دادن سنت دین است. پس نه عزاداده باقی است بعد از مردهٔ خود و نه عزا دهنده، و اگر چه زندگانی کنند تا زمانی. «شارح»
ای بهر عزا سیاه پوشیده چو دودوز فعل تو گشته اهل حقّ ناخشنود
بسیار مخور غم که فلان شخص بمرداو رفت و تو هم در پی او خواهی بود