إِلْبَس أَخاکَ عَلیٰ عُیُوبِهْوَاسْتُرْ وَغَطِّ عَلیٰ ذُنُوبِهْ
وَاصْبرْ عَلیٰ ظُلْم السَّفِیاهِوَلِلزِّمانِ عَلیٰ خُطُوبِهْ
وَدَعِ الجَوابَ تَفَضُّلاًوَ کِلِ الظَّلُومَ إِلیٰ حَسِیبِهْ
لَبْس: «به فتح»: در پوشانیدن «از ثانی». و سَتْر: پوشانیدن «از اول». و خَطْب: کار بزرگ. و تَفَضُّل: فضل کردن. و وَکْل و وَکالَة: کار به کسی سپردن «از ثانی». و حَسِیب: از اسماء اللّه به معنی کافی یا محاسب، مشتق از حسب یا حساب به معنی شمردن «از اول».
می‌فرماید: در پوشان برادر خود را بر عیبهای او، و بپوشان و پرده افکن بر گناهان او. و صبر کن بر ستم کردن سفیه، و برای زمان بر کارهای دشوار او. و بگذار جواب را از روی فضل، و بسپار ستمکار را بحساب کنندهٔ او.
«شارح»
ای دوست مکن عیب کسان را اظهاروز جرم و گناه خلق بگذر زنهار
بر جور و جفای ظالمان صابر باشوین طایفه را بدست جبّار سپار