مَهْد: گهواره. و کِنایَة: کُنْیه کردن، و قال الرَّضیُّ: «الأعلامُ علیٰ ثلاثةِ أضرْبٍ: إمّا اسمٌ، و هو الذی لا یُقصَدُ به مدحٌ و لا ذمٌّ، کزیدٍ و عمروٍ؛ أو لقبٌ، و هو ما یُقصَدُ به أحدُهما، کالمصطفیٰ والمرتضیٰ؛ أو کُنیةٌ، وهی الأبُ أو الأمُّ أو الابنُ أو البنتُ مضافات، نحوُ أبو الحسنِ و أمُّ کُلْثُومِ و ابنُ آویٰ و بنتُ وَرْدان، والفرقُ بینَها و بینَ اللَّقبِ معنی أنّ اللَّقبَ یمدحُ الملقَّبَ به أو یذمُّ به معنیٰ ذلک اللَّفظِ، به خلافِ الکُنیةِ، فإنّها تعظیمٌ لا به معناها، بل بعدمِ التَّصریحِ بالاسمِ، فإنّ بعضَ النُّفوسِ تأنفُ مِنْ أنْ تُخاطَبَ باسمِها، و قد یُکنیٰ فی الصِّغرِ تفأّلاً لأن یعیشَ حتّیٰ یَصیرَ له ولدٌ اسمْه ذلک.» و بِساط: شادروان.
میفرماید: ما بزرگانیم پسر بزرگان، و کودک ما در گهواره کُنْیه نهاده میشود. به درستی که ما، چون بنشینند ناکسان بر شادروان عزّت، برخیزیم. «شارح»