مراد از عامَیْن سال هشتم و نهم؛ چه نیش بازِل که شتر تیش بر آمده است در این دو سال برمی‌آید. و سِنّ: دندان و زاد والسَّنَحْنَح: العِرِّیضُ الّذی یسنحُ کثیراً للأعداءِ. و الجِنِّیّ: الواحدُ من الجنّ. والفَنّ: الواحدُ من الفُنونِ، و هی الأنواع. و إِذْهاب: بردن. و توهم نکنی که اختلاف رَوی در أُمِّی و سایر قوافی غلط است؛ چه مخرج میم قریب است به مخرج نون و مثل این اختلاف به اقرب مخرج نزد اهل عروض مسمّا است به «اِکْفاء» و آن را جایز دارند و از عیوب قافیه شمارند.
می‌فرماید: به حقیقت آن حرب که در او چند بار مقابله واقع شد که من شتر نیش برآمدهٔ دو سال هشتم و نهم نوسِنّم. ظاهر شوندهٔ شبم،گویا من جنّی‌ام پیش باز می‌روم حرب را بهر نوعی. با من است آلت حرب من و با من است سپر من، و شمشیری بنده که می‌بَرَد هر کینه را. دور می‌کنم به آن هر دشمن را از خود، برای مانند این زائیده است مرا مادر من. «شارح»