إِذا ما شِئْتَ أَنْ تَحْیَیٰحَیاةً حُلْوَةَ الْمَحْیا
فَلا تَحْسُدْ وَلا تَبْخَلْوَلا تَحْرُصْ عَلَی الدُّنْیا
حُلْو «بضمّ»: شیرین. و مَحْیا: زندگانی.
می‌فرماید: چون خواهی که زنده باشی، زندگی شیرین زندگانی، پس حسد مبر و بخل مکن و حریص مباشد ب دنیا. «شارح»
از روح تو باز رسته از قید جسدوز روی شجاعت شده مانند اسد
گر لذت عیش و کام دل می‌خواهیدر بخل مپیچ و بگذار از حرص و حسد