هدایت نفس به رضا و تنبیه او به اطاعت قضا

إِشاعَة: آشکارا کردن. و إِضْناء: نزار کردن. و إِنْحال: لاغر کردن.

می‌فرماید: خشم مگیر بر بندگان خدا؛ چه نیاید به تو روزی تو، مگر آن هنگام که دستوری داده شود در آمدن. پیشی گرفت قضا مر وقت آن را، پس گویا او آید به تو در بهتر وقت یا آئی تو به او. پس استوار باشد به خداوند کریم خود؛ چه به درستی که او مر بنده را مهربان‌تر است از پدر به پسران خود. و آشکارا کن توانگری خود را و باش مرد درویشی خود را نگاه دارنده، نزار کند تهیگاه ترا و تو فاش نکنی آن را. پس آزاده لاغر می‌کند تن او را نایافتن او، پس گویا او از نفس خود پنهان می‌کند آن را. «شارح»