عَجَباً لِلزَّمانَ فِی حالَتَیْهِوَ بَلاءٍ دُفِعْتُ مِنْهُ إِلَیْهِ
رُبَّ یَوْمٍ بَکَیْتُ مِنْهُ فَلَمّاصِرْتُ فِی غَیْرِهِ بَکَیْتُ عَلَیْهِ
عَجَباً منادیٰ. والدَّفْعُ إذا عُدِّی بإلیٰ، اقتضیٰ معنَی الإنالةِ، نحو قولِه تعالیٰ: «فَادْفَعُواْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ».۱
می‌فرماید: ای عجبی مر زمان را در دو حال خفض و رفع او، و بلائی که افکنده شدم از زمان به آن بلا. بسیار روزی گریستم ازان، پس چون گشتم در غیر آن، گریستم بران. «شارح»
در ملک جهان منفعت و سودی نیستآسایش نفس هیچ موجودی نیست
هر روز ز روز پیشتر تیره‌ترستوز دهر امید خیر و بهبودی نیست
- - النّساء: ۶. ↑