یا نَفْسُ قُومِی فَقَدْ قامَ الْوَریٰإِنْ یَنَمِ النّاسُ فَذُو الْعَرْشِ یَریٰ
وَأَنْتُ یا عَیْنُ دَعِی عَنِّی الْکَریٰعِنْدَ الصَّباحَ یَحْمَدُ الْقَوْمُ السَّریٰ
کَرَیٰ: خواب. و مصراع اخیر مَثَل.
می‌فرماید: ای نفس، برخیز؛ چه به حقیقت برخاست خلایق. اگر خواب کند مردم، پس خداوند عرش می‌بیند. و تو، ای چشم، بگذار از من از خواب را؛ نزد صباح می‌ستایند قوم رفتن شب را. «شارح»
تا چند چنین بخواب غفلت باشیمغرور بمال و جاه و دولت باشی
برخیز که کاروان گذشتند همهفردا که شود بتاب خجلت باشی