وَفِی قَبْضِ کَفِّ الطِّفْلِ عِنْدَ وُلُودِهِدَلِیلٌ عَلَی الْحِرْصِ الْمُرَکَّبِ فِی الْحَیِّ
وَفِی بَسْطِها عِنْدَ الْمَماتِ مَواعِظٌأَلا فَانْظُرُونِی قَدْ خَرَجْتُ بِلا شَیِّ
قَبْض: فرا گرفتن پنجه، قال اللّه تعالی: «يَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ».۱ و تَرْکِیب: چیزی در چیزی نشاندن.
می‌فرماید: در فرا گرفتن پنجهٔ کودک نزد بزادن او دلیل است بر حرص ترکیب کرده شده در زنده. و در گستردن کفّ نزد مرگ پندهاست، می‌گوید: پس بنگرید مرا که به حقیقت بیرون رفتم از دنیا بی‌چیزی. «شارح»
در طینت آدمی خدا حرص نهادزانست کفَش بسته دران وقت که زاد
وانگاه که مُرد پنجه‌اش یافت گشادیعنی که مرا نیست بکف غیر از باد
- - التوبه: ۶۷. ↑