وصف دنیا بعدم ثبوت و تشبیه او به خانهٔ عنکبوت

نَسْج: بافتن «از ثانی». و عَنْکَبُوت: جانوری ضعیف که تارها بر هم می‌بافد. والقُوت: ما یمسکُ الرَّمَق. و اطلاق فَناء بر دنیا برای مبالغه. و خبر لَعَمْرِی محذوف، أی لعمری ما أقسم به. والعُمْر والعَمْر: به معنیً، و لا یُستعمَلُ مع اللّام إلّا المفتوح، لأن القَسَم موضعُ التّخفیفِ لکثرةِ استعمالِه.

می‌فرماید: بدرستی که دنیا فانی است، نیست مر دنیا را ایستادنی. بدرستی که دنیا چون خانه‌ای است که بافته است او را عنکبوت. و هراینه به حقیقت بس است ترا از دنیا، ای جوینده، قوتی. به زندگانی من سوگند که بعد از زمانی هر که در دنیاست خواهد مرد. «شارح»