قَدْ کُنْتَ مَیْتاً فَصِرْتَ حَیّاًوَ عَنْ قَلِیلٍ تَصِیرُ مَیْتا
عَزَّ بِدارِ الْفَناءِ بَیْتٌفَإِبْنِ دارَ الْبقاءِ بَیْتا
صَیْرُورَة: گشتن. و مَیْت اول مجاز، چه موت بعد از حیات می‌باشد.
می‌فرماید: به حقیقت بودی مرده، پس گشتی زنده، و بعد از زمانی اندک می‌گردی مرده. عزیز است به سرای فنا خانه‌ای پس بنا کن در سرای بقا خانه‌ای. «شارح»
ده روزه حیاتی که تو داری ای دلشکّ نیست که می‌شود به مردن زایل
تا چند برای دار دنیا کوشیباید که کنی سرای عُقبیٰ حاصل