بَیْتٌ یُوارِی الفَتیٰ وَثَوْبٌیَسْتُرُ مِنْ عَوْرَةٍ وَ قُوتُ
هٰذا بَلاغٌ لِمَنْ تَحَیّیٰوَذا کَثِیرٌ لِمَنٌ یَمُوتُ
وارَیْت الشّیءَ: أی أَخْفَیْتهُ. والعَوْرَة: سوأةُ الإنسانِ و کلُّ ما یُستحییٰ منه. والبَلاغ: الکفایة. و تَحَیِّی: زنده بودن.
می‌فرماید: خانه‌ای که پنهان دارد جوانمرد را و جامه‌ای که بپوشاند از عورت او و قوتی؛ این بس است مر کسی را که زنده باشد، و این بسیار است مر کسی را که خواهد مرد. «شارح»
در آخر کار چون بخواهی مردنوز تیغ هلاک جان نخواهی بردن
گر لقمه و خرقه‌ای مهیاست تراتا چند بهرزه خویش را آزردن