چون چهرۀ خود دلم برافروز بتاچون زلف خودم مکن سیه روز بتا
خواهی که نکو نام شوی در ره عشقپیوند ز نقش فوطه آموز بتا
***
عشقت مرا بهینه ترکیش بتانوشست مرا ز عشق تو نیش بتا
من میباشم ز عشق توریش بتانه پای تو گیرم نه سر خویش بتا
***
در دست منت همیشه دامن باداو آنجا که ترا پای سر من بادا
برگم نبود که کس ترا دارد دوستای دوست همه جهانت دشمن بادا
***
عشقا تو در آتشی نهادی ما رادرهای بلا همه گشادی ما را
صبرا بتو در گریختم تا چکنیتو نیز بدست هجر دادی ما را
***
آنی که قرار با تو باشد مارامجس چوبهار با تو باشد ما را
هرچند بسی بگرد سر برگردمآخر سرو کار با تو باشد ما را
***
ای کبک شکارنیست جز باز ترابر اوج فلک باشد پرواز ترا
زان می نتوان شناختن راز ترادر پرده کسی نیست هم آواز ترا
***
غم خوردن یار شد دلاکیش ترااز بس که نمود فرقت خویش ترا
گر شاد همی زوصل او خواهی شدنش ترکی که هست در پیش ترا
***
هرچند که بندگی فزودیم ترامارا نبدی چنانکه بودیم ترا
ما بست وفا بدان نمودیم تراکاندر غم و شادی آزمودیم ترا
***
هرچند بسوختی بهر باب مراچون می ندهد آب تو پایاب مرا
زین بیش مکن بخیره در تاب مرادریافت مرا غم تو دریاب مرا
***
چون دوست نمود راه طامات مرااز ره نبرد رنگ عبارات مرا
چون سجده همی نماید آفات مرامحراب ترا باد و خرابات مرا
***
قصاب چنانک عادت اوست مرابفکند و بکشت و گفت کاین خوست مرا
سرباز بعذر می نهد در پایمدم می دمدم تا بکند پوست مرا
***
در منزل وصل توشه‌ای نیست مراوز خرمن عشق خوشه‌ای نیست مرا
گر بگریزم ز صحبت نااهلانکمتر باشد که گوشه‌ای نیست مرا
***
در دل ز طرب شکفته باغیست مرابرجان زعدم نهاده داغیست مرا
خالی ز خیالها دماغیست مرااز هستی و نیستی فراغیست مرا
***
بگذاشتی از کفت بدآموز مرابرگوشۀ دل نهادی امروز مرا
بگذشت بخاطر ای دلفروز مراکز دست تو دید باید امروز مرا
***
اندوه تو دلشاد کند مر جان مراکفر تو دهد بار کمی ایمان را
دل راحت وصل تو مبیناد دمیبا درد تو گر طلب کند درمان را
***
کی باشد که ز طلعت دون شماما رسته و رسته ریش ملعون شما
ما نیز بگردیم و نباید گشتنچون کیر خری گردد در کون شما
***
گردی نبری ز بوسه از افسر ماگر بوسه بنام خود زنی بر سر ما
تا زان خودی مگرد گرد درمایا چاکر خویش باش یا چاکر ما
***
در دل کردی قصد بداندیشی ماظاهر کردی عیب کما بیشی ما
ای جسته باختیار خود خویشی مابگرفت ملالتت ز درویشی ما
***
زان سوزد چشم تو وزان ریزد آبکاندر ابروت خفته بدمست و خراب
ابروی تو محراب و بسوزد بعذابهر مست که او بخسبد اندر محراب
***
تا در چشمم نشسته بودی در تابپیوسته همی ریختمی درّ خوشاب
واکنون که برون شدی برستم ز عذابچون دیده ز خس برست کم ریزد آب
***
با دل گفتم چگونه‌ای داد جوابمن بر سر آتش و تو سر بر سر آب
ناخورده ز وصل دوست یک جام شرابافتاده چنین که بینیم مست و خراب
***
گفتی که کیت بینم ای درّ خوشابدریاب مرا و خویشتن را دریاب
کایّام چنان کند که شبها گذردکز دور خیال هم نبینم بجز آب
***
آنکس که ز عابدی در ایّام شرابنشنید کس از زبان او نام شراب
از عشق چنان بماند در دام شرابکز محبره فرمود کنون جام شراب
***
عید آمد و روزه رفت برراه صوابشد ز آمدن عید بسی توبه خراب
اکنون که خرد لوافرستم بشتاب؟مزد همه روزه را بیک جام شراب
***
روز از دورخت بروشنی ماند عجبآن مقنعۀ چو شب نگوئی چه سبب
گوئی که بماهی نمائی ز طربکاینک سر روز ما همی گردد شب