ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طربوین درّ سخنهات چو روز اندر شب
خورشید سما را چو ز چرخست نسبخورشید زمینی و چو چرخی چه عجب
***
لبهات می است و می بود اصل طربچندان ترشی درونگوئی چه سبب
تا از نمک آنچنان ترش داری لبگرمی ز نمک سرکه شود نیست عجب
***
نیلوفر و لاله هر دو بی هیچ سبباین پوشد نیل و آن بخون شوید لب
می شویم و می پوشم ای نوشین لبدر هجر تو رخ بخون و از نیل سلب
***
تا بشنیدم که گرمی از آتش تبگرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب
مرگست ندیمم از فراغت همه شبتب با تو ومرگ با من این هست عجب
***
از روی تو و زلف تو روز آمد و شبای روز وشب تو روز و شب کرده عجب
تا عشق مرا روز و شبت هست سببچون روز و شبت کنم شب و روز طلب
***
تا دیده‌ام آن سیب خوش دوست فریبکو بر لب نوشین تو میزد آسیب
اندیشۀ آن خود از دلم برد شکیبتا از چه گرفت جای شفتالو سیب
***
ای جان عزیز تن بباید پرداختگر باغم عشق و عاشقی خواهی ساخت
اندر دل کن ز عشق خواری و نواختباروی نکو چو عاشقی خواهد باخت
***
آن موی که سوز عاشقان می انگیختکز یک شکنش هزار دلداده گریخت
آخر اثر زمانه رنگی آمیختتا در کفش از موی سیه پاک بریخت
***
در دوستی ای صنم چو دادم دادتبر من ز چه روی دشمنی افتادت
دشمن خوانی مرا و خوانم بازتای دوست چو من هزار دشمن بادت
***
ای مانده زمان بنده اندر یادتداده است ملک ز آفرینش دادت
تو عهد منی بعید بینم شادتای عید رهی عید مبارک بادت
***
ای کرده فلک بخون من نامزدتدیدار نکو داده و برده خردت
ز اقبال قبول تو و ز ادبار ردتمن خود رستم وای تو و خوی بدت
***
زان دیدۀ بی شرم دل بی خردتبر آب جفا خشک نگردد نمدت
ای بی معنی شرم نیاید ز خودتمن خود رفتم وای تو و خوی بدت
***
صد بار ببوسه آزمودم پارتبس بوسه دریغ یافتم هر بارت
گفتمش کنون کشید خواهم بارتبا این همه هم بکار ناید کارت
***
ای خواجه محمد ای محامد سیرتای در خور تاج هر دو هم نام و سرت
پیدا بشما دو تن سه اصل فطرتز آنروی سخا از تو و علم از پدرت
***
زین پس هرچون که داردم دوست رواستگفتار بیفتاد و خصومت برخاست
آزادی عشق چون همی باید راستبنده شدم و نهادم از یکسو خواست
***
خورشید بزیر دام معشوقۀ ماستمه با همه حسن نام معشوقۀ ماست
امروز جهان بکام معشوقۀ ماستعالم همه بانگ و نام معشوقۀ ماست
***
بیرون جهان همه درون دل ماستاین هر دو سرا یگان یگان منزل ماست
زحمت همه در نهاد آب و گل ماستپیش از دل و گل چه بود آن منزل ماست
***
روز از طلبت پردۀ بیکاری ماستشبها ز غمت حجرۀ بیداری ماست
هجران تو پیرایۀ غمخواری ماستسودای تو سرمایۀ هشیاری ماست
***
هر باطل را که رهگذر بر گل ماستتو پنداری که منزلش در دل ماست
آنجا که نهاد قبلۀ مقبل ماستدرد ازل و عشق ابد حاصل ماست
***
تا زلف تو چون عصای موسی شد راستاین توبۀ من چو جادوئی شد کم و کاست
از مات ره صلاح کم باید خواستکز مات ره صلاح جانا برخاست
***
بر رهگذر باغ چراغی که تراستترسم بنشیند ار فراغی که تراست
بنشاند هم آب اجل آتش توبر باد دهد خاک دماغی که تراست
***
گیرم که چو گل همه نکوئی با تستچون بلبل راه خوبگوئی با تست
چون آینه خوی عیب جوئی با تستچه سود که شیمۀ دوروئی با تست
***
هر عاشق را که رهگذر بر در تستتو پنداری چو من خروشش برتست
نزد تو همه خلق جهان چاکر تستمیکن تو بدین فضول کاندر سر تست
***
لشکرگه عشق عارض خرّم تستزنجیر بلا زلف خم اندر خم تست
آسایش صد هزار جان یکدم تستای شادی آن دل که در آن دل غم تست
***
دانا نبود هرچه در آیندۀ تستگویا نبود هرچه سرآیندۀ تست
سرگشته تر آنکه سر گشایندۀ تستگمراه تر است آنکه نمایندۀ تست
***
خورشید ز اوج خویش نظارۀ تستگلزار غلام رنگ رخسارۀ تست
یک شهر همه تشنه و آوازۀ تستدل شاد بود کسی که غمخوارۀ تست
***
محراب جهان جمال رخسارۀ تستسلطان فلک اسیر و بیچارۀ تست
شور و شر و شرک و زهد و توحید و یقیندر گوشۀ چشمهای خونخوارۀ تست
***
نه در سفر از عشق نکوروئی تستشب تیره تر از رشک سیه موئی تست
عالم همه در حدیث نیکوئی تستبدگوئی دشمنان ز بدخوئی تست
***
امروز ببر زانچه ترا پیوند استکانها همه بر جان تو فردا پند است
سودی طلب از عمر که سرمایۀ عمرروزی چند است و کس نداند چند است
***
در دام تو هر کس که گرفتارتر استدر چشم تو ایجان جهان خوارتر است
واندل که ترا بجان خریدار تر استای دوست باتفاق غمخوارتر است
***
مژگان ولبش عذر و عذابی دگر استوز کبر و زلطف آتش و آبی دگر است
بیشک داند آنکه خردمند بودکان آفت آب آفتابی دگر است
***
زین جلوه گری بحلق جامی دگر استبنمودن خویش پایگاهی دگر است
مقصود تو از گوشه کلاهی دگر استاز ره دوری که راه راه دگر است
***
هر خوش پسریرا حرکات دگر استواندر لب هر یکی حیات دگر است
گویند مزاج مرگ دارد هجرانهجر پسران خوش ممات دگر است
***
هر روز مرا با تو نیازی دگر استبا دو لب نوشین تو رازی دگر است
هر روز ترا طریق و سازی دگر استجنگی دگر و عتاب و نازی دگر است